fbpx

Je hebt twee oren

Gezellig, een hapje eten bij mijn moeder terwijl oma op bezoek is. Mijn oma van 96 is in goede doen. Ze hoort redelijk en ze loopt beter. Daardoor voelt ze zich fitter en kan ze meer aan. Vaak hebben we veel plezier als we in gesprek zijn. 

Oma vindt het eerste deel van Kick in the Ass Coach fantastisch. Mijn moeder heeft stukken aan haar voorgelezen en ze vindt het reuze knap wat ik heb geschreven. Helemaal gelukkig is ze als ik haar haar eigen boekje geef, waarin ik voorin heb geschreven: “Voor mijn oma, voor alle leuke gesprekken, mooie inzichten en veel lachen.” Zo weet ze meteen dat het haar boekje is en dat het niet weg mag geven aan een van de andere kleinkinderen. 

We praten over kinderen en kleinkinderen en over met name ouders die iets onzinnigs van hun kinderen willen. Want als je een ouder bent met jonge kinderen dan ben je vaak nog enorm aan het opvoeden wat soms heel veel gedoe is. Maar als je 96 sta je weer dichterbij de kinderen en kijk je daar anders naar.

Oma kijkt me aan en wijst op haar ene oor en zegt: “dit oor.” Vervolgens wijst ze op haar andere oor en zegt: “en dat oor”.  Ik kijk haar niet begrijpend aan en denk even dat haar gehoorapparaatjes het niet goed doen. Haar ogen beginnen te glinsteren. “Het ene oor in, het andere uit. Daar zijn ze voor,” zegt ze. Samen schieten we in de lach.

Kinderen weten exact hoe dat werkt; het ene oor in, het andere oor uit. Maar ouderen kennelijk ook. Volgens mij heb ik oma dat ook wel eens zien doen. Een paar jaar geleden, nadat ze uit het ziekenhuis kwam, werd door haar kinderen voor haar gezorgd. Er werd boodschappen gedaan, gekookt en geslapen. Er was altijd iemand. Een heel rooster hadden ze ervoor opgezet. Maar vijf kinderen met vijf verschillende meningen is lastig. 

Op enig moment was ik in de buurt en wipte ik even langs. Ik vond oma met een tante en een oom aan de keukentafel bij de lunch. Tante en oom hadden een gesprek over oma; wat ze wel kon, wat ze niet kon, wat ze zou moeten doen, wat ze niet zou moeten doen. Oma werd steeds om bevestiging gevraagd, maar die zat verdwaasd om zich heen te kijken alsof ze het allemaal niet kon volgen.

Ik zat het ook aan te kijken en dacht: “wat een gedoe.” Het duurde even maar toen vertrok de een naar buiten voor de was en de ander om een telefoontje te plegen. Oma draaide zich naar me toe, haar ogen weer volkomen helder en vroeg: “zo, vertel eens, hoe is het met je dochter?”  Ik denk dat oma gelijk heeft. Hoeveel informatie krijgen we niet waar we niet om gevraagd hebben, waar we niets mee willen of die zelfs niet goed is voor ons? Hoe fijn is het dan als je je, in plaats van je te ergeren, simpelweg kan denken: “het ene oor in, het andere oor uit.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *